Ambachtelijk Werken

Een mogelijke basis.

AMBACHTELIJK WERKEN

 

'Put in the passion'

 

Goedendag, welkom op deze website over ambachtelijk werken. Ze hoopt een verfrissende kijk op een eeuwenoud werk en mogelijke waarde te bieden. Ambachtelijk werken lijkt verkommerd, maar de ware bedrijfjes/ven kun je nog altijd vinden. De volksmond stopt ambachtelijk werken echter in de hoek van de klompenmaker en de mandenvlechter. Maar vernieuwing en/of verfrissing..........

Mag ik U meenemen naar een manier van werken die de hoogste toppen kan bereiken vanuit datgene waar het om draait: de mens mogelijk naar zijn/haar top leiden. Mag ik U meenemen naar bedrijven die zo zuiver kunnen zijn dat ze tegoeden aanboren waar de gemiddelde manager van staat te wapperen met z'n oren. Mag ik U meenemen naar stabiele, sterke, zelfstandige, zeg zeer volwaardige natuurbedrijven ten dienste van het geheel.

 

 

Hoe wordt dat beloofd met een simpele website. Simpel met dienstbaarheid en bescheidenheid. De avonturen zijn vol mogelijke voorspoed, mits je tenminste doorkrijgt waar je de waarde dient te halen. Dat is nog een hele truuk, ja wellicht nog een hele kunst bijna.

 

Uitspraak:

God biedt de ruimte om te graaien,

maar je gaat God pas begrijpen als je alleen de ruimte neemt die je nodig hebt. (SvdH '15.)

 

Eens zei een man tegen me: `Ik leef met veel geld.'

Ik vroeg hem: `Heb je wel eens de drang om wat te delen?'

`Nee', zei de man, waarop ik retourneerde: `Dan heb je het nooit gedaan.' (SvdH '18)

 

 

 

 

Hier geen schema's en modellen. Hier geen mechanieken tot in de, zo lijkt het, hoogste preciezie. Hier geen nieuwe softwarepaketten, hier geen onderverdelingen of controle checklisten. Hier de ambachtsman/vrouw aan het werk. Hier het recht op het maken van fouten. Hier de autonomie bij de uitvoerder! Hier dus ook tòch de bovenstaande zaken, mits hij of zij dat bij zijn/haar uitvoering nodig acht. Tja, er wordt niet afgegeven op wat er al is, echter waar haal je opnieuw(?) wijsheid en waarde vandaan? En dien je wellicht ook te vragen waarom.

 

De waaromvraag is hopelijk een ethische vraag. Moeilijke vraag als je het in puur denken erover zoekt. De ambachtsman/vrouw werkt veel meer vanuit doen. Ervaart en denkt als het ware in/tijdens en mèt het doen.
'Wie is het die zijn /haar arbeid in liefde verricht? Zo ene ervaart hard en voelt meer licht.'

 

MENING
De huidig gangbare manier van werken of bedrijven heeft een vreemde manier van rijker worden. Ze gebruikt veel een steeds hogere versnelling van materiaal. Massaproductie van goederen, we zijn er zeer bedreven in. Zaak wordt nu echter dat we de les in het westen leren dat simpel welvaart nog geen welzijn hoeft te betekenen. Een bijna oud cliche voor de sceptici. Maar een andere manier van rijk worden, welzijn ervaren, kàn handen en voeten krijgen.
We hebben iets om beter voor te zorgen, namelijk moeder Aarde. Moeder Aarde blijft geven tot ze sterft, waardoor een mindere kant van massaproductie, haar bijkomende vervuiling, zich afwentelt op onze kinderen!

Bijkomend effect van vermindering van de kwaliteit van Moeder Aarde is datgene wat ons parten gaat spelen. Datgene wat ondermeer van welvaart niet automatisch welzijn maakt. Mensen die veel consumeren (20% van de wereldbevolking consumeert 80% van haar grondstoffen) moeten zich misschien in allerlei egoïstische bochten wringen om hun wan(?)beleid te rechtvaardigen. We hebben een vreemde manier van rijker worden.

 

De massaproductie kan grotendeels ook niet doorgaan zoals ze nu evolueert, of is geëvolueerd. De Aarde raakt op! Waar het nu te zoeken. De mensheid weet haast niet hoe het ook anders kan, zo lijkt het. Of is er een soort blijvende fatalistische zelfingenomenheid die: 'Het wel goed vindt zo'. Bent U zo iemand? Geen zorgen voor de dag van morgen?

Zoals de ambachtsmannen in Kabul Afghanistan de boel weer met hun eigen handen opbouwen, zo kan ambachtswerk, misschien èn, ook hopelijk weer wat wijzer, de boel weer opbouwen. Misschien kunnen we de boom eerder vrucht laten dragen, voordat de boom sterft. Wat heeft nu ambachtswerk wat doorsnee werk misschien mist?

 

DE GLORIE VAN HET AMBACHT
Een 'oud' boek uit de vijftiger jaren heeft bovenstaande titel. Ze doet een gooi naar wat ik hier op deze website misschien kan duiden. Het heeft met pure menselijkheid te maken. Het is heel teer. Het is wellicht liefde voor het vak kunnen voelen; het is veel, gewoon veel. Naar mijn mening reikt het naar ware rijkdom. Met principes en systemen alléén leggen we het af. Dat werkt matig tot misschien zelfs tegendraads, als het wordt geforceerd. 'De dichter begrijpt de natuur beter dan de wetenschapsman/vrouw.'

 

PERSOONLIJK
'K heb een tijdje in de psychiatrie gezeten. Aan de patiëntenkant, heel eerlijk. Nu is persoonlijk contact met persoonlijke zorg het eerste wat duidelijk is in dit beroep. De organisatie is echter enorm gefuseerd en een enorme kolos geworden. Het zou efficiënter en effectiever moeten, wordt geroepen, maar de zorg wordt gehaaster, de zorg verschraald. Nu worden zelfs vrijwilligers (uit de bijstand) met een cursus opgeleid om het werk van de professionals te doen, omdat die zo weinig tijd hebben. Houden vrijwilligers het werk levend?

 

TEGEMOET
Het ambacht komt de momenteel veelal functioneel ingerichte manier van werken tegemoet. Het is geen competitie maar samenwerken. Het is niet ruimte nemen, maar ruimte geven. Heel voorzichtig, kalm aan. Leest U verder?

 

EEN ARTIKEL
Hieronder een artikel dat in 2012 bij Arie van der Linden, een antiekrestaurateur, werd gemaakt.

 

MENSVRIENDELIJK TOT GROTE HOOGTE

 

Foto's: Ellen Mol
Tekst en interview: Stefan van den Hout

 

DORDRECHT – Mensvriendelijk tot grote hoogte. Hoe kan het worden uitgelegd?! Arie van der Linden van antiekrestauratiebedrijf 'De Woonstee' in Dordrecht Centrum trekt een grimas als ik stuntelig en bedrijfskundig vraag: 'Wat wil je bereiken?'
'Bereiken, bereiken, we willen niks bereiken.' En hiermee geeft hij het mooiste antwoord wat een vakman, bedrijfsleider, verantwoordelijke, wellicht kan geven. Ik realiseer me mijn bedrijfskundige, alles-moeten-wetende, grote managers mond en verontschuldig me.
'Tja', komen we er samen uit, 'misschien gewoon het restaureren van antiek', Arie stond en staat niet zo stil bij het bereiken van zijn sinds 1924 ingerichte werkplaats. Héérlijk bezonnen en naar mijn mening een van grote hoogte en tegelijkertijd grote diepgang getuigende werkelijkheid.

 

LIJMPOT
'De lijmpot zou symbool kunnen zijn voor het opknappen.'
'Ze staat altijd op een zacht gaspitje, au-bain-marie, aan. Ze bevat natuurlijke huidlijm, wat minder ruikt dan beenderlijm en is zeer geschikt voor het plakken van hout en fineer. Ze maakt dat het werk revisabel is. Dat heet dat je na twee dagen, twee weken of zelfs tweehonderd jaar het onderdeel weer kan losmaken met stoom. De onderdelen kunnen dan weer vervangen worden'.
Ellen en Stefan worden verwend met het ene opvallende verhaal na het andere. Zeer fijn figuurzagen voor ornamenten, Gothische balken van 600! Jaren oud die door de zaak heen vliegen, omdat ze nog werken, oud sloophout met schijnbaar nog zeer waardevol fineer er op en een prachtige etalageruimte met het mooiste opgeknapte antiek dat je je maar kan bedenken. Ok, we vergeleken het weer met de Ikea-kast, ook goed volgens Arie, maar antieke kasten gaan generaties mee. Kasten van twee, driehonderd jaar oud gaan door De Woonstee weer honderd tot tweehonderd jaar mee! Het woord duurzaam stamelt uit mijn mond?!?

 

 

Arie02

 

 

 

HISTORIE
De Woonstee is dus sinds 1924 gevestigd in de Schuitemakersstraat 25. Arie heeft in 1983 het bedrijf overgenomen van Chris de Waal en het vak geleerd van Anton Hurkmans. Volgens Arie dè beste antiekrestaurateur van Nederland in die tijd. Arie zelf is nu 53 jaren.
Hij heeft in de jaren zo'n 20 stagiaires gehad, die meestal drie maanden bij hem bleven. Sommigen zijn voor zichzelf begonnen. Hij zegt wel dat het vak van meubelmaker en antiekrestaurateur verschillend zijn. Antiekrestaurateur vraagt veel meer gevoel voor de tijdgeest waarin het stuk is gemaakt. Dit met kennis van de soort en aard van de ornamenten. Lodewijks of Napoleontisch, of zelfs Gothisch, het maakt verschil.
'Ik heb graag het betreffende stuk antiek een poosje bij me staan in de werkplaats. Dan kan ik er voor gaan voelen en het juist restaureren.'

'Ik nodig mijn klanten ook uit om tijdens het restauratieproces naar hun stuk te komen kijken. En bij aflevering laat ik dat nooit doen door een ander maar ga zelf mee om het te begeleiden en een praatje te maken met mijn klanten. Zie graag waar het stuk terechtkomt.'

 

NIEUW
Enfin, nieuw en zeker wegwerp staat ver van het gerestaureerde antieke bed van deze vakman. Gelukkig maar. Toch maakt Arie ook nieuw. Soms een stoel om een set van vijf weer te complementeren tot de behoorde zes stuks.
'De stoel is dan wel duurder dan de andere vijf bij elkaar, maar als complete set van zes heb je natuurlijk ook weer meer meerwaarde.'
De Woonstee maakt ook prachtige nieuwe houten canadeese kano's. Met veel liefde en zorg in elkaar gezet.
Houtdraaiwerk, houtsnijwerk, marquetterie, intarsia, figuurzagen; houtsoorten en houtbewerking kent onnoemelijk veel facetten.
'Oud materiaal is 'bestorven', daar kan je wat mee! Dat is patine(?!) en een enkel stuk empire antiek is bijvoorbeeld heel mooi in een strak interieur.'

 

VERHALEN
Een oude Chinese kist van kampferhout, heel apart geurend, is geheel gerestaureerd.
'Het verhaal hierbij is mooi', zegt Arie. 'De Chinees-Indonesische vrouw van 93 wil hem laten restaureren want ze heeft hem op de vlucht door heel Indonesië, haar halve leven met haar meegesjouwd. Apart he.'
Het stokkenklavier van het carillion van de Grote Kerk is naar wens van de beiaardiers door Arie gemaakt. Arie bedong bij de gemeente dat het zonder prijsopgave vooraf zou gebeuren. Dat lukte maar de gemeente zei dat dan de Trom, de lokale TV, het hele restauratieproces zou moeten mogen volgen. 'Nee, geen pottekijkers, dan doe ik het niet.' En ook na deze afwijzing van TV ging de gemeente overstag. De Woonstee doet ook helemaal niet aan reclame. 'Reclame is niet mijn ding. Het moet uit mensen zelf komen.'

 

NATUURLIJK NATUURLIJK

Ik moet zeggen dat de mooie canadeese kano glimt van naar mijn mening de epoxy, maar voor de restauratie van antiek komt de woonstee van nature uit op natuurlijke materialen als bijvoorbeeld politoer. Politoer is een hars die bomen in het oerwoud afscheiden om schadelijke insecten tegen te gaan. Deze stof is zeer geschikt om antiek mee in te wrijven. Wat heet inwrijven, met een oude linnen doek, gevuld met wol om de politoer langzaam af te geven. Hiermee wrijft de vakman met achtjes en rondjes zijn antiek naar grote hoogte.
'Acht uur over één vierkante meter, dan wordt het optimaal. Heel langzaam aan. Acryl vernissen zijn lang zo goed niet.'

 

VERANTWOORDELIJKHEID VOELEN
Mijn passie voor vriendelijke ambachten, en Arie als vakman, kletsen nog wat gezellig door. 'Mensen wordt hun verantwoordelijkheid voor het product ontnomen.' Als we het over functie- en taakscheiding hebben. Dit maakt versnelling van werk en standaardisatie mogelijk maar heeft een keerzijde die we nog moeten leren. Dit niet in De Woonstee.
'Maak bedrijven met een ambachtelijke meester, gezel, leerling structuur ook niet te groot', oppert Arie. We noemen geen getal maar tien man/vrouw per bedrijf lijkt al meer dan genoeg. Zo is een stoffige werkplaats uit 1924 haar tijd feitelijk weer ver vooruit.
Auto's zijn ook een status en gevoelssymbool. Ellen en ik zijn naar mijn mening meegenomen in een ritje in een mooie Rolls Royce. Je hebt niet eens door dat je in een auto rijdt.
Arie van der Linden, zeer bedankt en zeer veel, ja, voortgang gewenst. Sjapoo.

 

'KUNT U VERTELLEN WAT U DOET?'
'Antieke dingen behouden; vooral hergebruik; niet steeds nieuw.'

 

 

BEDRIJFSKUNDIG 2X

Eerst weer een eerder artikel, verschenen op www.emergingseeds.nl.

 

BEDRIJFSLEVEN VOOR DAGERAAD

'Veel problemen in hedendaagse organisaties hebben te maken met managers die niet bekend zijn met de heelheid van 't leven, dit door een zekere onwetendheid en beperktheid van bewustzijn.'

'Kennis: speciale, integrale, aparte of zelfs universele, zal lang niet alleen daarbij kunnen helpen.'

Nou, eerst een sneer en dan een dosis zeer zwarte gal, mooi is dat. De zwarte gal is echter om een richting aan te duiden waar je het kàn zoeken, of wat minder fraai, waar je het, niet alléén, dient te zoeken. Kennis is welzeker mooi en nuttig. Neem lichttechnologie die onze energieproblemen schoon op zou kunnen lossen, maar in organisaties hebben we te maken met mensen; èn organisaties dienen mensen. Een gezamenlijke mensheid op deze planeet Aarde. Dat is anders.

Hopelijk kan dit artikel U inspireren, of minimaal een glimp of gevoel geven, waarheen het óók kan gaan. Gaan vanuit de puinhopen. Een stralende nieuwe beschaving, niets minder dan dat.
Juist ook weer klein en bescheiden blijven. Hierna een kleine anecdote ter verduidelijking en verbeelding:

 

DE THALYS EN FRETFLUITER
Het boerenlandschap van veeboer Hans Fretfluiter oogt verzorgd. Het ligt er rustig bij. Op inspectieronde loopt hij slenterend langs de sloten.
'Even kijken of ze nog gebaggerd moeten worden of dat het water nog goed kan stromen.' In het Zuid-Hollandse landschap ligt veel grond beneden de zeespiegel. Slootjes en kanalen voeren het overtollige water weg en zijn eminent in hun functie. Ze moeten echt goed onderhouden blijven.
Langs de sloot aan het eind van z'n weiland staat Hans wat voor zich uit te turen. In zijn ooghoek komt de bekende machinerie.
'Sssssssssssjt', en 'Zoeoeoeoeoeoef'. Het talud aan de andere kant van de sloot loopt snel omhoog en sinds vier jaren ligt er op het talud een dubbele spoorrails. Razendsnel, edoch ook licht en makkelijk overkomend, vliegt een metalen slurf voorbij. Het is de hem nu vertrouwde Thalys, de hoge snelheidstrein tussen de vrije stad Amsterdam en de lichtstad Parijs.
'Licht en vrijheid', denkt Fretfluiter en hij kijkt langzaam naar een boterbloempje op de grond...... ....heeee.......hij wordt geïnspireerd!

'Eigenlijk heb jíj die vrijheid en dat licht ook boterbloempje?! Waarschijnlijk zelfs de ware.'
Komisch denkt hij verder.
'Zouden die mensen in die Thalys nou ook naar licht en vrijheid gaan? Zouden die mensen die zo snel heen en weer vliegen ook nu, net als jij, lief boterbloempje, licht en vrijheid voelen?! Wat ben je eigenlijk een bijzonder bloemekke. Haha. De mensheid weet nog half niet hoe bijzonder je bent en ze vliegen al van de ene stad naar de andere, èn weer terug. Terwijl jij gewoon......ja...hier staat, laat maar zeggen. Hoe gròei je eigenlijk?!!

Hans Fretfluiter krijgt een warm gevoel voor zijn blommekke en zijn hele boerderij. Kon hij dit maar delen met anderen. Zouden die het ook ervaren? Of toch?..........'Ssssssjt...Zoeoeoeoeeooef'
De mensheid zoeft weer in een drie seconden voorbij.

 

Als U dit korte verhaaltje nu als dat bewuste blommekke ziet. Bent U, als lezer, dan die boer, Hans Fretfluiter, òf zit U voorbij zoevend in de thalys van imago licht en terug naar imago vrijheid te suizen?! Zoek je met een rotgang informatie, door het raam kijkend, of met wifi treinaansluiting?
Is de technisch hoogstaande snelle thalys ook altijd sneller voor je ontwikkeling?

 

Truuk of deels uitleg kan zijn, dat veel managers het zoeken in concreet meetbare vooruitgang of vermeerdering. Techniek hierbij doet in eerste instantie meestal een versnelling, waardoor je per seconde meer 'doet'. Doet tussen aanhalingstekens, want wie ontwikkeld er nu 'sneller' of 'meer'? Nogmaals gesteld: Fretfluiter of die thalysreiziger?
Nou is het antwoordt hierop vrij om te kiezen, maar alleen al het feit dat Fretfluiter wel eens veel sneller bij zijn menselijke bestemming komt, zonder veel techniek(!), is een oogopener. Of niet?

 

Nou kan je veel en diep ingaan wat techniek met mensen en in het bijzonder mensenwerk doet. Zaak is dat er een weg lijkt ingeslagen die discutabel begint te worden.
Boeren, zeg even boerenverstand, is van twijfel ook niet uitgesloten. Hoeveel koeien worden nooit meer buiten in de wei gelaten, vanwege een omzet gemeten melkverhoging(?!). Je kan echter op je vingers natellen dat: Koeien meer ziek, minder insecten in de wei, melk ziek, mens ziek, een bijna rechte lijn aan het worden is.
Neem de bijen. Bijen vertegenwoordigen, koud beschouwelijk gezegd, een fantastische graad van ...techniek! Prachtig. Hoe ingenieus een bij zijn/haar werk doet, hoe ze als groep samenwerken, is ongeëvenaard. Wel zijn we echter haar aan het tja, vermoorden. We houden blijkbaar helemaal niet van techniek, want we kunnen haar simpel verzorgen en laten werken in plaats van te vermoorden. En waarvoor? Weer die omzetgetallen?
En dan hééft die boer tijdelijk een 5% melkvoorsprong. Koopt hij dan de grond van zijn buurman weg, als hij 'sneller''rijker' wordt? Of gaat die ook achter 5% meer omzet aan en biedt weer meer voor zijn grond onder zijn voeten? Leuke race, tot hoelang?Totdat al die prijzen weer en mass in elkaar zakken en weg is je omzetvermeerderingsvoordeel. Maar wel het leven in je zaak: verwaterd, verprutst, vernietigd, verkocht, zeg het maar; vaak duurzaam beschadigd.

 

Organisaties zijn een leven op zich. Daar is nog heel veel onbekends en nieuws in te winnen en te beleven. Versnelling, maar zeker ook: Commercieel moeten denken, elkaar moeten aftroeven, moeten concurreren, zijn allemaal zaken die zo langzamerhand meer dingen blijken stuk te maken of af te knijpen dan dat we misschien wensen (bewustzijn Aarde als geheel). Denk aan de bij. We weten nog lang niet hoe mooi en rijk de natuur en natuurlijk mensen zijn/is. Waarom zo eigenwijs en/of ingenomen er mee omgaan? Waar zijn we bang voor?

'Je kunt de natuur alleen overwinnen door je naar haar te schikken.'
'De natuur laat toe dat men haar bespiedt, maar niet dat men haar ontraadselt.'

VOORUIT
'Vooruit', door alle: rotzooi, crisis, neergang en kritiek heen. Zaak kan echter zijn rust te bewaren en constructief te blijven. Er zijn naar mijn mening wel stevige negatieve feiten om van uit te gaan. De combinatie van concurreren en vrije markt heeft de laatste vijftig jaar zich ontwikkeld tot een, ja, eigenlijk ronduit Aarde- en daarmee levensvijandig economisch systeem. Bij voortzetting van het huidige beleid(2011) heeft de Aarde nog 10 tot 15 jaar! (Bron: Meesters van wijsheid en mededogen) Triest maar heftig.
Waar de meeste managers nu mee zitten is een geldcrisis en onvoldoende (oude) instrumenten om haar, zo lijkt het, goed aan te pakken.
Wat is nou die zekere onwetendheid en beperktheid van bewustzijn? Grappig genoeg hebben we het over bijen gehad, en een bijenvolk van een menselijke groepering, zijn bijvoorbeeld de Hare Krishna beweging. Ja echt, U leest het goed, we gaan even rare sprongen maken, maar: 'Hij is wijs die van iedereen wat leert.' Komt U mee?
Schrijver en vriend waren eens bij een hare Krishna lezing in Rotterdam waar een Amerikaans Krishna prediker sprak. Hij had een boek had geschreven over de geldloze economie. Je kunt het gewoon downloaden van internet, maar het is wel 350 bladzijden dik. Krishna had gezegd: 'Je dient geen claim/rechten te leggen op de vruchten van je arbeid.' 'Alles is God en je hoeft hem alleen maar te dienen'. Wellicht wat te hoog gegrepen voor de gemiddelde mens, maar het extra argument dat je door te claimen, van een zekere vrucht van je arbeid, je je automatisch gaat hechten aan materiële zaken. En daarmee een geestelijke route bemoeilijkt of zelfs beperkt. Dáár kan je over nadenken.

Onthechting is ook een item van Zelfverwerkelijking dat hernieuwd op de agenda staat van een leraar voor de komende tijd. Deze leraar is een vriend en broeder van de mensheid en zeer goed uitgerust met wijsheid, intelligentie en liefde. Hij is een mensenziel die ons verder vooruit is op 'het pad' of 'de menselijke ontwikkeling', en vanuit die eigen ervaringen kan spreken. Hij wil zeker geen volgelingen, maar ons inspireren tot een nieuwe beschaving. Echt mooi.
(www.share-international.org en/of www.sharenl.org)

 

SAMEN DELEN
Die leraar brengt ons ook iets wat geheel nieuw is in de economie van de mensheid. Namelijk de modus van samen delen om haar op te baseren. Als concurreren dan niet meer zo optimaal is qua bijvoorbeeld alleen al verspilling van grondstoffen, dan is samenwerken een optie. Geen zestig verschillende toetjes in de supermarkt schappen. Geen dubbele dienstverlening. Geen dubbele wasmiddelen, koekjes, bier, frisdrank en ga maar door. Geen aparte distributie en reclame.

 

Geen ruilsysteem meer! Samen delen wordt nog wel eens makkelijk communistisch geacht, maar dat is pertinent niet waar. Communisme was geld en totalitair gestuurd en was ook een ruilsysteem.

Samen delen is juist nog meer vrijheid in ondernemen, want het zit niet vast aan financiële aansturing/beperkingen. Géén omzetdwang meer, om het product of de dienst, op de wereld te zetten. Geen bewust in te bouwen korte levensduur om herhalingsaankopen te garanderen. Nee, echt duurzaam kiezen en produceren voor genoeg en lange termijn. Milieu, leven en Aarde kiezen, in plaats van zelfzuchtig geldkiezen/vastzitten.

 

De eerder genoemde Krishna prediker zei al dat het invoeren van samen delen eigenlijk al noodzaak zou moeten zijn. 'Samen delen bestaat allàng. Namelijk in gezinsverband. Er is geen moeder ter wereld die vijf euro aan haar baby vraagt voor de borstvoeding die hij net heeft gekregen!' We hoeven gezins-samen-delen alleen maar voor te stellen en samen te verwerkelijken c.q. uit te breiden naar de economische maatschappij. Rechtvaardigheid, vrede en zelfs broederschap.

 

GAUTAMA DE BOEDDHA
Kijk, hierboven zwaaien met beperktheid van bewustzijn is natuurlijk een boude zaak. Al zei Gautama de Boeddha al dat alle problemen ter wereld terug te voeren zijn tot een beperktheid van bewustzijn. Maar je kunt wel juiste en naar mijn mening enige gereedschappen (her)kennen en durven bepraten. Een volwaardige modus die vanuit de Aarde, als geheel levend wezen, kijkt.

 

Toepassen is helemaal mooi. Deel samen. De eerste websites zijn er al. Laat Uw onderneming vrucht dragen als een volwassen boom en begin nieuwe boompjes op een vrijere leest, met inachtneming dat de natuur nog veel meer moois in petto heeft om ons te leren en dat we daar zuinig en trots mee om mogen gaan.

De leraar heeft al meer dan 132 interviews voor TV gedaan, in: Amerika, Mexico, Brazilië en Rusland en nu weer in China. Een aanrader. hij spreekt nu onder zijn eigen wereldnaam `Maitreya'.

 

Als laatste aanvulling wil ik getuigen van het feit dat onze Aarde een levend wezen is, net als de Cosmos geen traag, volgens materiële wetten, ronddraaiende materie is, maar een groot levend wezen.

 

Je richten op leven, het algemeen belang, is belangrijk. Niet alleen het grootscheeps omzetten van materie en daar een geldgemeten waarde uit peuren.

 

S.O.P. Save Our Planet.

Ing. Stefan van den Hout
(Agrarisch Bedrijfskundige)

 

 

punkersuitcubasavonds

 

 

 

I am not very interested in the past
nor wanna be stranded complacent,
let's think of the children.

Foto; Youth out of the slums in a big city in Cuba.

 

 

ALS TWEEDE EEN BEDRIJFSKUNDIGE OPERATIE

Zeggen wat fout is is niet mijn doorgaande stijl. Wat echter naar mijn mening veel schade oplevert mag wel eens genoemd worden: Taak- en functiescheiding, met name dan scheiding hiervan.
Heel kort. Scheiding, afscheiding heeft een funeste uitwerking. Taakscheiding heeft het mogelijk gemaakt de productie, lees eigenlijk de massaproductie, met de ons bekende lopende band uit te voeren. Niet één iemand leert, het, of zelfs een heel vak. Maar ook dieper, iemand hoeft geen 'verbindingen' of 'geheel' uit te voeren. Geen/weinig zelfstandige uitdaging hiertoe.
Werken aan de lopende band wordt doorgaans als geestdodend ervaren. Excuses hiervoor aan de lager opgeleide uitvoerenden is nooit gemaakt.

 

Nu functiescheiding. Wie zit er tegenwoordig niet in een functioneel ingerichte organisatie een afgescheiden deel van het geheel te doen. Onmisbaar te worden misschien, want dan hou je wellicht je baan! Als specialist met andere specialisten werken? Steeds sneller en gestandaardiseerder taken en functies uit te voeren. Lieve mensen, ook functiescheiding maakt ons werk op een mentaal gebied mogelijk geestdodender. In ieder geval vermoeider.
Jeugd en nieuwkomers worden vaak opgeleid om braaf feitenuitvoerder te worden. Opleidingsinstituten willen wel een vak doceren, maar stage wordt steeds belangrijker. Eigen mogelijkheden of ruimte wordt, in een principiële buitenaf versnelbare standaard functie, steeds krapper. Banen misschien ziellozer(?), want standaard heeft alleen computers nodig, terwijl ieder mens nu juist uniek is. En dat graag uitdraagt. Gaan ze in de kantine, in de pauze, computergeselecteerde diëten neerzetten? Weer iemand die principiële kennis òver een ander specialiseert om het geheel werkende te houden. Ze zitten in hun eigen gebied; kan. 

 

Fouten maken wordt niet voor lief genomen, en wellicht als nieuwe leermomenten gezien. Nee, fouten verzwakken het bedrijf!? Alles moet glad verlopen, maar de koe moet wéér meer melk geven, terwijl haar uiers al doorgefokt op de grond hangen van de mismaaktheid.
De koe, lees gerust moeder Aarde, blijft niet geven!

 

VOOR ADVISEURS EN MANAGERS
Ook veel adviseurs in het al dan niet mentale gebied van een organisatie, zien niet in dat zij allemaal eisen stellen aan personeel, allemaal nieuwe systemen bedenken, maar dat zijzelf deel kunnen zijn van het probleem. Dat hun boodschap niet volledig of juist genoeg aankomt.
Er was eens een adviesburo dat adviseerde aan het personeel om in gehelen te gaan denken. Prima! Echt. Helemaal mee eens. Maar in een versnelde taak- en functiegescheiden organisatie is dat advies als een vader die zijn kinderen sommeert met geld te moeten leren omgaan, en ze dan geen zakgeld geeft om het zelf te ervaren. Er is geen tijd om echt na te denken, plus dat beschouwen anders is dan doen. Geen wonder dat de uitvoerders zuchten: 'Weer een specialist.' De uitvoerders worden moe.

Managers hameren blind op techniek, standaardisatie, cijfertjes(!), snelheid...........en ontslaan mensen als beloning. (sorry wat cru gezegd). Wanneer is de rek is er uit? Bij het uitvoeren van ons dagelijkse werk. Iets wat we jarenlang van ons leven, bijna dag in dag uit, ondergaan. Wat kan je nog meer flikken bij de uitvoerders?! Alles lijkt veel en snel te moeten. Het is niet mijn bedoeling om een strijd uit te lokken of zo, maar bedrijfskundige opleidingen hebben allemaal principiële systemen klaarliggen, maar zo lijkt geen verdergaande visie. We moeten 't nut er steeds meer zelf bijbedenken laat maar zeggen. Wellicht weinig ambachtelijke bedrijfskundigen te bespeuren. Opleggen in plaats van persoonlijk laten opbloeien. Talent zoekt wel altijd een uitweg, maar kunnen we niet eens meer en oprecht gaan samenwerken in plaats van blind wedijveren?
We hebben elkaar nodig.

 

Zo even lekker dramatisch geopereerd. Moet ik doordraaien?(grappig woord met m'n psychiatrische achtergrond) Moet de wal het schip keren? Is er straks nog een wal? Is er straks nog een vakman/vrouw? Moeder Aarde!!!?

p.s. Voor de liefhebber: 'De kunst van samenwerking.' en 'De kunst van het leven.', van auteur Benjamin Creme, zijn naast mooie andere boeken van hem, of onder redactie van hem, ronduit wereldwijd genezend. Dit durf ik, dienstbaar, te beweren, maar staat verder los van dit verhaal.

 

 

DE VRUCHTBOOM

Wat doet de natuur als ze grondig wil vernieuwen. Ze stopt het goede van vroeger in een voorraad voedsel en beschermt het tegen een eerste tijd van na het loslaten. Vruchtdragen. Volgens mij is dit ook het verstandigste om te doen, en niet proberen een nieuwe loot op de oude stam enten. De DNA kan nog wel eens anders zijn of anders uitpakken, waardoor een afstoting kan plaatsvinden. Het is bijvoorbeeld òf concurreren, òf samenwerken om een zeer belangrijk verschil te duiden. Voor de rest, en eigenlijk voor alles is het aan de uitvoerende ondernemer hoe hij of zij een bedrijf(je) inricht en zelf in wil, en zelf in laat, werken. Het is alleen van deze cake dat de richting waar rijkdom in gevat zou kunnen worden een 'nieuw' oogpunt wil geven. 'Niet hij is rijk die veel bezit, maar hij die weinig behoeft.' 'En wie is het die zijn/haar arbeid in liefde verricht? Zo ene ervaart hard, en voelt meer licht.' Veel succes.

 

 

Love I

 

 

 

Even more than we need the Sun, we need Eachother.

 

 

'Niks is perfect, behalve in de Liefde, dan varen we verder.....'

 

Aan deze website worden géén rechten verbonden.
('Alles is God, en we hoeven hem alleen maar te dienen.' {Hare Krishna})

 

Het is de stille roos

die tot de verbeelding spreekt

door kweek en haarlak heen;

we moeten sterven,

want naar begrip wordt niet meer geluisterd,

en verbeelding verbrand.

SvdH '14.

 

 

Als beëindiging van dit artikel over ambachtelijk werken een Indiaanse natuurwijsheid:

'Beter dan zij die boeken lezen,
zijn zij die het gelezene onthouden;
Beter dan zij die het gelezene onthouden,
zijn zij die het gelezene overdenken;
Beter dan zij die het gelezene overdenken,
zijn zij die het gelezene begrijpen.

 

De allerbeste zijn zij die aan de slag gaan.'

 

 

dames